Parafia Św. Andrzeja Apostoła w Witowie na Kujawach, należy do dekanatu piotrkowskiego, jednego z 33 dekanatów na terenie Diecezji włocławskiej - będącej jedną z trzech diecezji kościoła rzymskokatolickiego w metropolii gnieźnieńskiej w Polsce,(zobacz na mapie).

  P
atronem Parafii Witowo jest Święty Andrzej. Pochodził z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim (por. J 1, 44), mieszkał w domu, św. Piotra(por.Mk 1, 21. 29-30). Był - jak św. Piotr - rybakiem. 

  Parafia w Witowie powstała w wieku XIII. W dokumentach historycznych wzmianka o parafii w Witowie pojawia się po raz pierwszy w w Kodeksie Dyplomatycznym Wielkopolskim, gdzie parafia ta jest wymieniona jako jedno z dóbr arcybiskupów gnieźnieńskich zatwierdzone przez papieża Innocentego II w Pizie "Ex commisso nobis" z dn. 7 VII 1136 r. Od roku 1325 parafia należała do dekanatu radziejowskiego w diecezji kujawsko – pomorskiej w archidiakonacie kruszwickim.

    Pierwszy opis kościoła pw. św. Andrzeja Apostoła w Witowie pochodzi z 1577 roku. Była to świątynia drewniana, z wieżą spełniającą rolę dzwonnicy. Znajdowały się w nim trzy ołtarze,w tym jeden w kaplicy z obrazem Matki Bożej. Fundator kościoła nie jest znany. W roku 1694 staraniem ks.Andrzeja Albinowskiego wybudowano nową, także drewnianą świątynię.

   Obecny kościół parafialny w Witowie to świątynia w stylu neogotyckim wybudowana została w latach 1899-1903, dzięki datkom i pracy wiernych pod kierownictwem ówczesnego proboszcza ks.Jana Szafrańskiego. Konsekracji świątyni w dniu 19 czerwca 1904 roku dokonał biskup włocławski ks.bp Stanisław Zdzitowiecki.

   W 1815 roku na Witowskich Górach, przy drodze do Świerczyna (Parafia Św.Mateusza) założono cmentarz parafialny, a w 1840 roku wystawiono tam kaplicę murowaną pod wezwaniem Krzyża Świętego. Wewnątrz kaplicy umieszczony został klasycystyczny ołtarzyk z rzeżbą Chrystusa Ukrzyżowanego i Matki Boskiej Skępskiej. Renowacja kaplicy przeprowadzona została w 2015 roku dzięki staraniom obecnego proboszcza ks.Andrzeja Aniszczyka.

  W latach 1989 - 2000 z inicjatywy i dzięki staraniom ks. kan. Stanisława Grzybowskiego proboszcza parafii Witowo w latach 1975 - 2001, w miejscu dawnego kościoła parafialnego w historycznej miejscowości Płowce (bitwa króla Władysława Łokietka z krzyżakami w 1331 roku) wybudowana została kaplica(zobacz;kaplica w Płowcach). Kaplica, jest kościołem filialnym Parafii Witowo. W przeddzień rocznicy bitwy płowieckiej 26 września 1989 roku biskup Henryk Muszyński poświęcił fundamenty nowej świątyni. Trzy lata później 28 września 1993 roku biskup Bronisław Dembowski odprawił uroczystą mszę św. w budowanej kaplicy. W Roku Wielkiego Jubileuszu – 2000 - dzieło budowy świątyni przy wymiernym wsparciu parafian, zwłaszcza mieszkańców Płowiec zostało zakończone. 


 
Wspólnota parafialna Parafii Witowo, obejmuje  rodziny katolickie zamieszkałe w miejscowościach; Czarnocice, Grodziska, Faliszewo, Powałkowice, Płowce, Pścinno, Pścininek, Samszyce, Sadłużek, Sadłóg, Torzewo, Wandynowo, Witowo, Witowo Kolonia,Witowo Nowe.

 Aktualnie na terenie Parafii Witowo zamieszkuje 1800 osób  wyznania rzymskokatolickiego. Z naszej parafii pochodzi 4 kapłanów i 1 siostra zakonna.















MSZE ŚWIĘTE W PARAFII WITOWO


W NIEDZIELE I ŚWIĘTA:
W kościele parafialnym w Witowie- o godz. 8.30 oraz o godz.12.00
W kaplicy w Płowcach- o godz. 10.30
W DNI POWSZEDNIE:
W kościele parafialnym w Witowie- o godz. 7.30 lub 17.00
ODPUSTY;
- Św. Andrzeja Apostoła - patrona parafii - 30 listopada ,
- Św. Walentego - 14 lutego ,
UROCZYSTOŚCI PARAFIALNE;
- Najświętszego Serca Pana Jezusa - piątek po Oktawie Bożego Ciała,
BOŻE NARODZENIE 25 – 26 GRUDNIA
- PASTERKA -w kaplicy w Płowcach- o godz. 22.00
- PASTERKA w kościele parafialnym w Witowie -o godz. 24.00
WIELKANOC
-REZUREKCJA w kościele parafialnym w Witowie - godz. 6.00
PIERWSZA KOMUNIA ŚWIĘTA
- Ostatnia niedziela maja
ŚWIĘTO NAJŚWIĘTSZEGO CIAŁA I KRWI PAŃSKIEJ
- Boże Ciało - 60 dni po Wielkanocy
DOŻYNKI PARAFIALNE
- Ostatnia niedziela sierpnia.
WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH 1 LISTOPADA
- Msza Święta za zmarłych -NA CMENTARZU PARAFIALNYM
- godz. 12.00





Witowo to miejscowość rolnicza, położona jest w Polsce, w Województwie Kujawsko-Pomorskim, na Kujawach w Powiecie Radziejowskim,  w Gminie Bytoń.
Udokumentowana historia Witowa (używano też nazwy Smensco lub Oscowiza), rozpoczyna się w roku 1257, kiedy to Kazimierz, książę łęczycki i kujawski sprzedał je biskupowi włocławskiemu Wolimirowi. Pierwotnie miejscowość ta była własnością monarszą. Dwa lata później papież potwierdził przejęcie dóbr biskupów kujawskich, w tym Witowa pod opiekę Stolicy Apostolskiej. Prawdopodobnie nowi właściciele przyczynili się do utworzenia parafii i zbudowania tu kościoła.W roku 1339 w Wieńcu spisany został akt rozgraniczenia Witowa i miejscowością Powołowice ( dziś Powałkowice w Gminie Osięciny). W wyniku drugiego rozbioru Polski (1793 r.) wieś została zagarnięta przez Prusy, a po Kongresie Wiedeńskim (1814 / 1815 r.) znalazła się w granicach Królestwa Polskiego. W 1864 roku, dobra probostwa Witowo kupił na publicznej licytacji Radca Dworu Mikołaj Ilicz Nipanicz. W 1880 roku, wieś zajmowała obszar 833 mórg, a ludność liczyła 294. Według spisu ludności z 1921 roku wieś liczyła 212 osób i 28 budynków mieszkalnych. W XIX wieku w Witowie istniała m.in.: szkoła początkowa, kopalnia torfu, przytułek dla ubogich.
Lata 1945 – 1989 to czas gospodarczych i społecznych zmian kiedy wieś zelektryfikowano, utwardzono drogi, doprowadzono wodę, założono linię telefoniczną.
Aktualnie sołectwo Witowo tworzą trzy wsie; Witowo, Witowo Kolonia, Nowe Witowo. Ogólna powierzchnia gruntów to 745,029 ha, zamieszkuje ogółem 430 osób  w 121 zabudowaniach mieszkalnych.

Diecezja włocławska–  diecezja kościoła rzymskokatolickiego w metropolii gnieźnieńskiej ustanowiona w XII wieku, jako jedna z pierwszych na ziemiach polskich.
Początkowo biskupi rezydowali w Kruszwicy. W latach 1123-1125 Wolbórz stał się drugą stolicą biskupstwa kujawskiego, a później miastem rezydencjonalnym biskupów włocławskich, wzniesiono tam Pałac Biskupów Kujawskich. Stolicę biskupią do Włocławka przeniesiono prawdopodobnie 4 kwietnia 1148 r. Wówczas diecezja otrzymała bullę protekcyjną papieża Eugeniusza III, wystawiona dla biskupa włocławskiego Warnera. Do XIX wieku nazywana diecezją kujawską lub kujawsko-pomorską. 16 sierpnia 1569 r. przez bpa Stanisława Karnkowskiego erygowane zostało pierwsze w Królestwie Polskim - Wyższe Seminarium Duchowne we Włocławku. W latach 1818-1925 tradycje diecezji kujawskiej przejęła diecezja kujawsko-kaliska. W 1925 r. została przywrócona jako diecezja włocławska. 25 marca 1992 r. bullą papieża Jana Pawła II Totus Tuus Poloniae populus, wyłączającą pięć dekanatów z miastem Kalisz, utworzono diecezję kaliską. Na przestrzeni wieków administracyjnie należała do:metropolii gnieźnieńskiej (do 1818) metropolii warszawskiej (1818-1925),metropolii poznańskiej i gnieźnieńskiej - będących w unii personalnej aeque principaliter (1925-1946), metropolii gnieźnieńskiej (od 1946). Patroni diecezji to Święty Józef i Błogosławiony Bogumił.Diecezja obejmuje 232 parafie w których zamieszkuje 765164 parafian pod przewodnictwem 536 duchownych w tym  100 księży zakonnych i 338 sióstr.
Biskupem diecezjalnym jest: ks. bp dr Wiesław Alojzy Mering (od 2003) a Biskupem pomocniczym / wikariuszem generalnym: ks. bp dr Stanisław Gębicki (od 2000) .